8 Şubat 2012 Çarşamba

DUVAR


Annemle eşcinselliğim arasında öyle ince bir duvar var ki. Annem oradan bakınca herşeyi gayet net görüyor,duyuyor. Bu duvar üç kelime ile yıkılabilecek bir duvar. Anne ben eşcinselim!  Bu üç kelime annemin en büyük korkusu. Çünkü gerçeğe tek engel bu üç kelime onun için. Annem bu incecik, bu şeffaf duvarın arkasına sığınmış. Herşeyi biliyor, herşeyin farkında. Ama görmemek,duymamak için gözünü kulağını tıkıyor. Herşeyin farkında ama sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranıyor. Değişeceğimden emin şekilde o duvarı sağlam tutmaya çalışıyor. Söylemek istesem ağzımı kapatır ya da duymamış gibi yapar herhalde. Bana bunu da mı yaşatacaktın gibi bir cümle de etmeden duramaz. Sonra en yakın psikoloğa götürür ki şuan bile beni bunun için zorluyor.

Aslında bu duvarın olup olmaması hiçbir şeyi değiştirmeyecek çünkü herşey zaten ortada. Annem en çok korktuğu şeyin başına geleceğini biliyor. Hatta acıyacak mı diye sorarlar ya o da öyle soruyor bazen. Nasıl mı? Şüphelendiği birkaç kere bana açık açık sordu sen eşcinsel misin diye. Ben bu sefer duvarın arkasına saklandım. Yapamadım,evet diyemedim. O da üstelemedi zaten ama anladı eminim. Ama açık açık konuşmadıkça annemde hep bir umut olacak. Bu umut da hepimizi yok edebilir. En çok da beni yok ediyor. Artık hiçbir şeye gücüm yok. Her şeyi açıklamak için bir nedenim de yok. Uzun süredir kimseyle birlikte olmadım. Annem sorarsa aseksüelim diyeceğim ki öyleyim. En azından zaman kazanmış olurum. Şimdi durup dururken sığındığım duvarı yıkmak istemiyorum. Tek umudum var o da okulu bitirince buralardan uzağa gidip kendi yaşamımı kurmak. Belki bir gün şirinleri de görürüm :)

4 yorum:

  1. Annenin eşcinsel misin diye sorabilecek kadar dobra olması iyi bir şey olsa gerek. Benimki farkında olduğu halde konusunu açamayacak kadar saklanıyor bunun arkasına. Hala evleneceğim hayalini kuruyor. Hala.

    YanıtlaSil
  2. Benimki icten ice suphelenmistir belki ama yine de aramizda bir konusma , kucuk bir bakisma bile olmadi. Gozlerimiz tamamen kapaliydi anliyacaginiz. Simdi hersey biliyor olmasina ragmen eminim aklinin bir yerlerinde benim evlenip cocuk yapmam gibi dilekler var aile gercekten mutlu oldugunu anlayinca senin hayatinda kendilerine bir yer bulduklainda kabullenip , biraz daha mutlu oluyorlar. Le fil diye bir film aklima grldi su an tavsiye ederim:)

    YanıtlaSil
  3. kaldırım;iyi fakat ben onun kadar dobra değilim. O da hala benim evlenmemi bekliyor ama bir taraftan boşuna beklediğinin de farkında :)

    bikomoko;filmin fragmanını buldum şu an ingilizcesi The String filmi bulursam izleyeceğim çok saol :))

    YanıtlaSil
  4. Sanırım bu filmi bende izlemeliyim..

    emin ol benim de babam sordu, hatta beden cevap beklemedi.. bunun olacağına inandı.. ama artık bunları konuşmuyoruz.. annem de biliyor her şeyi; ama hiç ses çıkarmıyor, çıkarmaz da.. sessiz bir insan zaten.. sadece sevgisi var yanımda..

    bence önemli olan iyi bir insan olabilmek, arkandan birisi dedikodunu yaparken söyleyecek bir tek kötü kelime bulamaması.. hangi cinsel kimliği seçtiğin ise senin özelin.. ama işte toplumun genel kaideleri aileleri de zorluyor.. yoksa hangi anne sırf bundan ötürü çocuğundan hesap sormak ister..

    ama söyleme derim.. daha söyleme.. bir gün mezun olunca, ekonomik özgürlüğünü kazanınca, hayatta onlardan bağımsız durunca işte o gün söylemek daha doğru... en azından senin ayakları üzerinde durabilen bir birey olduğunu görmüş olurlar, o zaman daha rahat kabul edebilirler.. Bir de baskı yapacak kozları kalmaz diye düşünüyorum...

    YanıtlaSil